Yaradan Rabbin izniyle bir kez daha güz günlerinin son ayı Kasım’a ulaştık. Doğada pek çok ağaç türünün yaprağını dökerek yeni bir dönem hazırlığına tanık oluyoruz. Görüp geçirdiklerimizi, geçireceklerimizi değerlendirip zihnen yenilenmenin gayretine girdik. Ağaçtan dökülen yaprakların düştüklerini, gazel olup rüzgâr önünde savrulduklarını görüyoruz. Ne yaprağın ağaca ne ağacın yaprağa ya da diğer yaprakların birbirine ihanetlerini, yalanlarını, iftiralarını görmüyoruz. Ne güzel bir dünya… Her biri diğerinin şerrinden, ihanetinden, yalanından, iftirasından emin ve güvende. Kavgasız, nizasız bir hayat. Ama insan topluluğu hiç de öyle yaşamıyor. İnsanlar arasında kavga, niza, savaş, yalan, iftira, talan, gasp gibi kötülükler yaygın. Bazıları birbirine zarar vermek için ellerinden geleni arkalarına bırakmıyorlar...

Mahlukatın en efendisi, en faydalısı insan nesli olmasına rağmen ne hazin ki en zararlısı, şerlisi de insan. Huzur isteyen insan evrendeki diğer varlıkların birbiriyle uyumuna, işlevine bakmaz mı? Olanlardan, olmuşlardan ders çıkarmayan insanlık her geçen gün birbirini daha çok hırpalamanın derdine. İnsan bakmaz mı ölenlerine, ölmüşlerine… İnsan, kimin ölüm ötesi hayata neyi, nasıl götürdüğünü düşünmez mi? İnsanlık neden birbirine acı çektirmenin, göz yaşı döktürmenin peşinde? Kim ne kadar ihanet ederse etsin ne kadar iftira atarsa atsın ne kadar yalan söylerse söylesin hakikati değiştiremeyeceğini bilmeli. Evrende güneşin, ayın, yıldızların, gecenin, gündüzün, yağmurun, rüzgârın görevinde suiistimal, kötüye kullanma, ihmal, ihanet hâllerine tanıklık edecek var mı? Dilden dökülen yalan, iftira, daldan düşen yaprak sadaktan fırlayan ok, namludan çıkan kurşunun misali geri dönüşü olmaz.

Görevi kötüye kullanmak, suiistimal, ihanet veya ihmal yine insana mahsus kötülükler. İnsanının negatifleşmesi cehalet, gaflet, dalalet, hırs, haset gibi kötü vasıfların vicdanları, insafları alt etmesinden... Kötü hallere kendisini kaptıran insan şöhretin, şehvetin, servetin esiri olduğunun farkına ne zaman varacak? Servetin, şehvetin, servetin esiri olmuştan her türlü kötülüğün zuhuru kaçınılmaz olur. İnsan, işlediği suçun, günahın vebalinden kurtulması hak sahibi hakkından sarfınazar etmedikçe ne mümkün. Önce yapan sonra düşünen zavallının vay hâline! Ne mutlu önce düşünüp değerlendirerek işlemesi gerekeni işleyen, işlenmemesi gerekeni terk eden akıllı insanlara.

Bakara suresi ayet 269’da Allah: “…Kime hikmet verilmişse, şüphesiz ona çokça hayır verilmiştir. Bunu ancak akıl sahipleri anlar.” buyuruyor. Hikmet, neyin doğru neyin yanlış olduğunu birbirinden ayıran engin ve yararlı bilgi demektir. Kehf suresinde: “Hiçbir şeyi yarın yapacağım deme… Allah dilerse de… İki adamın hikayesi… Bağlarına girdiklerinde biri, diğerine benim bağım seninkinden hem güzel hem görkemli adamlarımda seninkinden fazla o nedenle senden üstünüm. Bağımın sonsuza dek yok olacağını sanmıyorum dediğinde öbürü, ona: “Bağına girdiğinde Maşaallah kuvvet, kudret Allah’ındır demeliydin. Belki ileride benim ki seninkinden iyi olabilir. Malının ve kendinin selametini Allah’tan iste.” dedi. Malı ve adamlarıyla övünen ertesi gün bağına geldiğinde bağının kupkuru olduğunu gördü. Keşke, öyle konuşmasaydım.” dedi ama iş işten geçti. İnsan gönül bağının bakımını, korunmasını doğru yapmalı. Gönül bağını afetten korumalı.

Yalanın, talanın iftiranın, ihanetin telafisi ne mümkün. Telafisi mümkün olmayan zarara ne kadar keşke çekilirse çekilsin beyhude. İhanet kime yapılmışsa, yalan kime söylenmişse, iftira kime atılmışsa harap edilen o kişinin gönül bağını imar nedenli olur, oluşur. Müslüman ihanet etmez, yalan söylemez, iftira atmaz, başkasının hakkına çökmez. Ne mutlu kendisini ihanetten, yalandan, iftiradan, talandan koruyan insana. Dilinde yalan, iftira gönlünde ihanet ve talan olmayana selam olsun. Başkasının gönül bağına ateş düşürmeyeni Allah’ta sever, Allah sevince onu kulları da sever.

Ömrünüz uzun, kazancınız bereketli olsun! Hoşça kalın! Dostça kalın!