Ünlü fırıncı İlyas Özdemir Eskişehir’in en mahir ekmek iki ustasından biri. Mazbut, mütevazi bir insan.
Dişini tırnağına takmış el emeği, alın teri ve becerisiyle mesleğinin zirvesine yükselmiş bir yetenek. İlyas
Usta köylüm, köylümüz. Seyitgazi’nin Karaören köyünde doğup büyümüş. İlkokulu köyünde okumuş.
Çocukluk yılları köyünde geçmiş. Gençlik yıllarında meslek edinmek için Eskişehir’de bir ekmek fırınında
çalışmış. Mesleğini benimsemiş, sevmiş. İstikbalim bu meslekte deyip mesleğinde kendini yetiştirmiş.
Eskişehir merkezinde kendisine bir fırın işletmesi kurmuş. Çevrede anılır olmuş. Varını yoğuna, gecesini
gündüzüne katmış. Çalışmış, çabalamış kendi işletmesini kurmuş müteşebbis İlyas Usta’nın yaptığı
kalite ekmeklerle biz Karaörenliler gurur duyuyoruz.
10 Ekim 2026 Günü öğleden sonrası saat 14.00’te Eskişehir Sivrihisar caddesindeki bir düğün salonuna
arkadaşım Mustafa Nazmi Bahçe’nin oğlunun evlenme düğününe giderken İlyas Usta’nın fırınının
önünden geçtim. Fırının yanından geçerken İlyas Usta ile göz göze geldik. Vakit dar olduğu için
selamlaşıp geçtim. Ben geçtikten sonra İlyas Usta, Yunus Emre Abi az sonra döner diyerek sandalyesini
alıp fırının önünde yaklaşık iki saat beklemiş. Muhammed’in düğününü müteakip dönüşte İlyas Usta’yı
ziyaret için fırına uğradım. Görünürde yoktu. Bizi fırında kızı karşıladı. Rahmetli babaannesi gibi
misafirperver, candan ve yürekten yakınlık gösterdi. “Yunus Emre Amca siz şöyle buyurun. Hemen
babacığıma haber vereceğim.” dedi ve ayrıldı. Az sonra İlyas Usta canhıraş bir şekilde geldi. Hoş-
beşten sonra epeyce anı yad ettik. İki Karaörenli bir araya gelir de Karaören’den söz etmez mi? İlyas
Usta, kendisine yakışan şekliyle ev sahipliği yaptı. Kendisiyle onur duymamak elde değil.
Kim ne iş yaparsa yapsın! Mesleğinin en iyisi olmaya çaba gösterdiğinde semeresini mutlak görecektir.
Önemli olan insanın işinin en iyilerinden birisi olabilmesi… Nisa suresi ayet 32’de: “Allah’ın kiminizi
kiminize üstün kıldığı şeylere haset edip durmayın…” buyrulmuş. Eskiler: “Kıskanma, çalış senin de
olur.” derlerdi. Durumdan ders çıkar. Gelişim sağla. Müslümana yakışan başkasına hasetlik değil
gereken dersi almak ve hayata geçirmektir. Birkaç gün önce Eskişehir’in kırsaldaki merkeze bağlı
mahallelerinden (köylerinden) birkaçını gezdim. Gezim sırası yol kenarında kabak, kavun satan birine
rastladım. Onunla biraz sohbet ettik. Önce kabaktan sonra kavundan söz ettik. Mahsulü yetiştirmek mi,
satmak mı zor, dedim. Dedi: “Kavununda, kabağında zorlukları var. Kendim yetiştirip tüketiciye doğrudan
satıyorum. Tüketiciye daha ucuz, bana da daha karlı satış sağlıyor. Kavunu bu sene ilk kez ektim.
Tarlada çöktü. Beklentimi karşılamadı. Üç kez su vermiştim. Tarlamın yanından çobanın biri geçerken
kavunlara baktı ve: “Bu kavuna gereğinden fazla su vermişsin. O nedenle kavun çökmüş. Bir kez su
verecektin. Bak, komşularının kavunları nasıl olmuş.” dedi.
Kavuncu: “Sordum soruşturdum. Muhtelif kavuncular üç su dediler.” dedim. Çoban: “Burası bizim yöre,
burada bir kere su, normal mevsimde… Sen başka diyarlara bakma. Aklınla hareket et.” dedi. Kavuncu:
“Anladım ki, çobanda olsa işi bilen biri. Doğrusu da işi bilene danışmak.” dedim. Müşavere akıllı bir iş.
Ama herkesle değil. Önemli olan kiminle istişarenin yapılıp yapılmayacağı. İşin erbabına danışmak
farzdır. İşin kifayetsizi veya art niyetlisiyle ise haramdır. Ekmek için gayret gerek, mesleği sevmek
gerek… İyi yoğrulmamış hamurun ekmeği ya boğaza durur ya da mideye oturur. Tavında fırına
verilmeyen ekmek ya yanar ya da çiğ kalır. Ne tadı ne de tuzu belli olur. Lüzumundan fazla su verilmiş
kavunun tarlada çöktüğü gibi kıvamında pişirilmeyen ekmekte daha fırında çöker kalır. Hem emeğe hem
masrafa yazık olur. Kişi işi adına ne yaparsa yapsın sevgiyle, şevkle, zevkle, zamanında, kıvamında
yapmalı…İşini düzgün, dürüst yapana ne mutlu! İşini doğru dürüst yapan herkese selam olsun!
Ömrünüz uzun, kazancınız bereketli olsun! Hoşça kalın! Dostça kalın!
