Hayat dediğimiz şey, aslında ne kadar uzun yaşadığımızla değil, kimlerle ne kadar güzel anılar biriktirdiğimizle anlam kazanıyor.
Bazen hayatın koşuşturması içerisinde en önemli şeyleri unutuyoruz. Sabahın telaşı, işin gücün yoğunluğu, geçim derdi, bitmek bilmeyen sorumluluklar derken günler, haftalar, aylar birbirini kovalıyor. Bir bakıyoruz ki hayat akıp gitmiş, biz ise çoğu zaman sevdiklerimize ayırmamız gereken zamanı başka şeylere harcamışız.
Oysa hayatın en büyük zenginliği ne makamdır ne paradır ne de sahip olduğumuz maddi imkânlar...
Asıl zenginlik, başta Sağlık olmak üzere, zor günümüzde yanımızda duran, sevincimize ortak olan, üzüntümüzü paylaşan ve hiçbir karşılık beklemeden bizi seven insanlardır.
Ne yazık ki çoğu zaman sevdiklerimizin kıymetini yanımızdayken yeterince bilemiyoruz. Bir telefon açmayı, hâl hatır sormayı, birlikte bir kahve içmeyi, birkaç güzel söz söylemeyi erteliyoruz. Hep yarına bırakıyoruz.
"Yarın ararım, yarın giderim, yarın görüşürüz" diyoruz.
Ama hayatın bize verdiği en büyük gerçek şu: Her yarın garanti değil!
Bugün yanımızda olan bir insanın yarın yanımızda olacağının garantisi yok. Zaman geri gelmiyor, geçen günler yeniden yaşanmıyor. İşte bu yüzden sevdiklerimize değer vermek için özel günleri, bayramları veya kötü bir haber almayı beklememeliyiz.
Anne ve babamızın sesini duymak, kardeşlerimizle sohbet etmek, dostlarımızla bir araya gelmek, çocuklarımızla vakit geçirmek... Bunlar hayatın küçük gibi görünen ama aslında en büyük mutluluklarıdır.
Bir de dostluk meselesi var.
İnsan hayatı boyunca çok sayıda insan tanıyor. Kimi menfaat için yanında oluyor, kimi işi düştüğünde kapınızı çalıyor, kimi de hiçbir beklentisi olmadan sadece insan olduğunuz için yanınızda duruyor.
İşte gerçek dost, güzel gününüzde sizinle gülen değil yalnızca; zor gününüzde de elinizi bırakmayandır.
Unutmamak gerekir ki makamlar değişir, unvanlar sona erer, para tükenir, zaman geçer. Ancak insanın gönüllerde bıraktığı iz ve sevdikleriyle paylaştığı güzel anılar kalır.
Dünyanın telaşına, günlük sıkıntılarına ve bitmeyen mücadelelerine kendimizi o kadar kaptırmayalım ki hayatın gerçek anlamını kaçırmayalım.
Biraz yavaşlayalım...
Sevdiklerimizi arayalım, büyüklerimizi ziyaret edelim, çocuklarımızla oynayalım, dostlarımızın kapısını çalalım. Kırgınlıklarımızı bir kenara bırakalım. Gururu, kibri ve gereksiz tartışmaları hayatımızın merkezine koymayalım.
Çünkü insanın bu dünyada sahip olabileceği en değerli şey, sevildiğini hissettiği bir yürek ve kapısını gönül rahatlığıyla çalabileceği bir dosttur.
*Son söz olarak; hayat kısa, zaman kıymetli, sevdiklerimiz ise paha biçilemez. Dünyanın telaşına kapılıp da hayatın en güzel tarafı olan insanları ihmal etmeyelim. Sevdiklerimizin kıymetini onlar yanımızdayken bilelim. Çünkü bazı şeylerin telafisi vardır ama kaybedilen zamanın ve kaçırılan fırsatların telafisi yoktur.*
*Hayatı ertelemeyin, sevgiyi ertelemeyin, sevdiklerinizi ertelemeyin...*
