Bir gün apartmanın girişinde iki komşu karşılaşıyor. Biri, sabah kapısının önüne bıraktığı ayakkabıların kaybolduğunu söylüyor. Öteki hemen soruyor.
“İkisini de mi almışlar?”
“Yok, bir tek solunu.”
“Üstüme iyilik sağlık!”
“Üstüme iyilik sağlık”, beklenmedik, tuhaf ya da can sıkıcı bir şey duyduğumuzda şaşkınlığımızı dile getiren bir söz. Söyleyişimize göre içine kızgınlık da karışabiliyor. İşin hoş yanı, ortada insanın keyfini kaçıracak bir durum varken ağzından iki güzel kelimenin çıkması. Hele o “üstüme” yok mu? Sanki komşunun başına gelen tuhaflık birazdan bizim kapıya da dayanacakmış gibi.
Bu söz bana çocukken büyüklerin yanında oturup konuşmalarını dinlediğimiz akşamları hatırlatıyor. Konunun yarısını anlamazdık ama kimin neye şaşırdığını sesinden bilirdik. Biri “Üstüme iyilik sağlık!” dedi mi, oyunumuza ara verip başımızı kaldırırdık. Bazen asıl hikâyeyi kaçırmış olurduk. Yine de o sözü kimin nasıl söylediği aklımızda kalırdı. İnsan bazı sözleri önce kulağıyla öğreniyor, anlamını yıllar sonra kendi başına bir iş gelince kavrıyor.
Bugün aynı ayakkabı hikâyesi apartmanın mesaj grubuna düşse muhtemelen ilk cevap bir soru işareti olur. Ardından biri kameraya bakılmasını ister, bir başkası ayakkabıların kapı önüne bırakılmasının zaten yasak olduğunu hatırlatır. Ben olsam sol tekin peşine düşmeden önce, o haberi duyduğu anda “Üstüme iyilik sağlık!” diyen komşunun yüzünü görmek isterdim. Çünkü sağ teki elinde kalmış bir insanın o anda biraz da kendisiyle birlikte şaşıracak birine ihtiyacı vardır.
