Bir şehir, sadece yaptığı yollarla, parklarla ya da binalarla gelişmez. Bir şehrin gerçek gelişmişliği, dezavantajlı bireylerine sunduğu fırsatlarla ölçülür. Çünkü asıl medeniyet, güçlü olanın değil, desteğe ihtiyaç duyanın elinden tutabilmektir.
Tepebaşı Belediyesi'nin 15 yıl önce hayata geçirdiği Gökkuşağı Kafe tam da bunun en güzel örneklerinden biri. Bu projeye sadece bir kafe olarak bakmak büyük haksızlık olur. Burası, özel gereksinimli bireylerin hayata daha güçlü tutunduğu, özgüven kazandığı, meslek öğrendiği ve en önemlisi "Ben de yapabilirim." diyebildiği bir yaşam merkezi.
Bugün geriye dönüp bakıldığında ortaya çıkan tablo oldukça anlamlı. 78 özel gereksinimli bireyin hayatına dokunulmuş. Bunların 24'ü çalışma hayatına katılmış, 2'si kamu kurumlarında görev almış. Şu anda da 16 genç geleceğe hazırlanıyor. Kimileri bu rakamları sadece istatistik olarak görebilir. Oysa her rakamın arkasında değişen bir hayat, umutlanan bir aile ve kazanılmış bir özgüven var.
Toplum olarak zaman zaman özel gereksinimli bireylere karşı farkında olmadan önyargılar geliştirebiliyoruz. Oysa mesele onların yapabilecekleri değil, onlara fırsat verilip verilmediği. Doğru eğitim, sabır ve uygun çalışma ortamı sağlandığında neleri başarabileceklerini defalarca gördük. Gökkuşağı Kafe de bunun yaşayan kanıtlarından biri.
Burada kazandırılan sadece mesleki beceriler değil. İnsan ilişkileri, ekip çalışması, sorumluluk bilinci, disiplin ve sosyal yaşamın içinde var olabilme cesareti de öğretiliyor. İşte bu yüzden bu tür projeler sosyal yardım değil, sosyal yatırım niteliği taşıyor. Çünkü üreten birey hem kendi hayatını değiştiriyor hem de topluma değer katıyor.
Keşke bu anlayış sadece Tepebaşı ile sınırlı kalmasa... Eskişehir'in dört bir yanında, hatta Türkiye'nin her ilinde buna benzer merkezler çoğalsa. Çünkü özel gereksinimli bireylerin hayata katılması sadece belediyelerin değil, hepimizin ortak sorumluluğu. İş dünyasının daha fazla kapı açması, kamu kurumlarının daha fazla destek vermesi ve toplumun önyargılarından tamamen kurtulması gerekiyor.
Gökkuşağı Kafe'nin 15 yıllık hikâyesi bize önemli bir gerçeği yeniden hatırlatıyor. Fırsat eşitliği sağlandığında engeller küçülüyor, umut büyüyor. Bazen bir iş, bazen bir eğitim, bazen de uzatılan samimi bir el, bir insanın hayatının yönünü tamamen değiştirebiliyor.
Dilerim önümüzdeki yıllarda Gökkuşağı Kafe'nin başarı hikâyelerini konuşmaya devam ederiz. Hatta sadece bu projeyi değil, benzerlerinin çoğaldığını da görürüz. Çünkü daha kapsayıcı, daha eşit ve daha güçlü bir toplumun yolu, kimseyi geride bırakmamaktan geçiyor.
