Tam üç yıl oldu... Takvim yaprakları değişti, mevsimler döndü ama Gazze’de o bitmek bilmeyen gece bir türlü sabah olmadı. Hatta karanlık, her geçen gün daha da koyulaştı, dram katlanarak büyüdü. Haber bültenlerinden, sosyal medya akışlarından çaresizce izlediğimiz o tablo artık sözün, kelimelerin ve hatta gözyaşının hükmünü yitirdiği yerde.
Şimdi yine kış. Çamurun, karın, yağmurun ve iliklere işleyen o acımasız soğuğun ortasında tir tir titreyen çocuklar var. Ayaklarında bir ayakkabı, sırtlarında incecik bir hırka bile yokken, başlarını sokacakları çatıları çoktan başlarına yıkılmışken; o küçücük bedenler, insanlığın dondurucu sessizliği altında hayatta kalmaya çalışıyor. Bizler sıcak evlerimizde rutinimizi yaşarken, orada bir annenin evladını ısıtamamasının verdiği o tarifsiz acıyı hangi cümle, hangi yasa, hangi siyasi açıklama tarif edebilir?
İşin en kahredici yanı ise bu trajediye tüm dünyanın adeta "canlı yayında" şahit olması. Sokaklara dökülen, meydanları dolduran milyonlarca insan "Hayır!" diye haykırıyor, küresel bir vicdan isyanı yaşanıyor. Fakat karar verici koltuklarda oturanların, o büyük masaların etrafında toplananların sağır edici eylemsizliği bir türlü aşılamıyor. Milyonların itirazı, siyasetin ve menfaatlerin soğuk duvarlarına çarpıp parçalanıyor. Herkes konuşuyor ama kimse bir şey yapmıyor. Kimse bu kıyıma, bu insanlık suçuna gerçek anlamda "Dur" diyemiyor.
İçler acısı bu duruma sadece uzaktan şahit olmak bile insanın ruhunda onarılmaz, derin yaralar açıyor. Kendi adıma söylüyorum; sıcak bir çay içerken, çocuğumun üzerini gece üşümesin diye örterken, hatta bazen sadece rahatça nefes alırken bile utanıyorum.
Gazze’de çocuklar soğuktan, korkudan ve çaresizlikten titrerken; bizler burada insanlığımızdan üşüyoruz. Tarih, sadece bu zulmü yapanları değil; gücü yettiği halde susanları, milyonların çığlığına sırtını dönenleri de o kapkara sayfalara yazacak.
Şahit olmaktan utanıyorum... Ama alışmaktan, kanıksamaktan ve unutmaktan daha çok korkuyorum.
