Eskişehir’in en kıymetli simgelerinden biri olan "beyaz altın" lületaşı, günümüzde büyük bir varoluş mücadelesi veriyor. Usta-çırak ilişkisinin kopması ve genç kuşakların ilgisizliği nedeniyle yok olma tehlikesi yaşayan bu geleneksel sanat, hak ettiği değeri göremiyor. Lületaşı ustası bir babanın oğlu olan 21 yaşındaki Vacip Han Aktaş, mesleğin unutulmaya yüz tuttuğunu vurgulayarak yeterli tanıtım yapılmadığına dikkat çekiyor.
Bir Sanatın Sonuna mı Geliyoruz?
Dünyada sadece Eskişehir topraklarından çıkarılan eşsiz bir değer olan lületaşı, bugünlerde tarih sahnesinden silinme riskiyle karşı karşıya. Yüzyıllardır şehre estetik ve ekonomik bir değer katan bu nadide maden, günümüzde usta yetişmemesi ve el işçiliğine olan ilginin azalması nedeniyle kaderine terk edilmiş durumda.
"40 Yaşında Usta Bulmak İmkansız"
Lületaşı işlemeciliğiyle geçinen bir ailenin ferdi olan 21 yaşındaki Vacip Han Aktaş, mesleğin içine düştüğü dramatik durumu şu sözlerle özetliyor:
"Babam 53 yaşında ama maalesef 40 yaşlarında bu işi yapan bir usta yok. Usta-çırak ilişkisiyle öğrenilmesi gereken bir sanat, ancak öğrenime açık bir meslek olmaktan çıktı. Lületaşı dünyada sadece bizde var ama tanıtım noktasında çok yetersiziz."
Gençler Başka Mesleklere Yöneliyor
Kendisi de bir teknik lise mezunu olan Aktaş, gençlerin lületaşına olan mesafeli duruşunu da dile getiriyor. Boş zamanlarında baba mesleğini sürdürse de, genç kuşakların lületaşından ziyade kendi teknik alanlarına odaklanmayı tercih ettiğini belirten Aktaş, el işçiliğinin ekonomik ve kültürel olarak daha fazla desteklenmesi gerektiğinin altını çiziyor.
Lületaşı, eğer gerekli teşvikler ve tanıtım çalışmaları yapılmazsa, yakın gelecekte Eskişehir'in bir hatırası olarak tozlu raflarda kalma tehlikesi taşıyor.