Eskişehirspor sahada kazanmaya, tribünde coşkusunu büyütmeye, rakiplerine gözdağı vermeye devam ediyor. Bornova 1877 karşısında alınan 7-0’lık galibiyet yalnızca üç puan değil; aynı zamanda bu takımın son haftalarda ulaştığı oyun seviyesinin de güçlü bir ilanı oldu. Artık herkesin kabul ettiği bir gerçek var: Eskişehirspor, TFF 3. Lig 4. Grup’ta sezonun bu bölümünde en iştahlı, en üretken ve en oturmuş oyunlardan birini oynuyor.
Son haftalara bakıldığında siyah-kırmızılı ekibin ortaya koyduğu tablo sıradan değil. Hücum gücü yüksek, tempolu, rakibini boğan ve skor üretme konusunda neredeyse durdurulamaz bir takım görüntüsü var. Akın Akman’ın yükselen formu, Yakup Aydemir’in istikrarlı katkısı ve takımın genel hücum refleksi, Eskişehirspor’u kağıt üzerinde değil sahada da ligin en dikkat çekici ekiplerinden biri haline getirdi. Bornova karşısındaki 7 gollü galibiyet de bunun son ve en çarpıcı örneği oldu.
Ancak tam da burada duyguyla gerçeği birbirinden ayırmak gerekiyor. Eskişehirspor çok iyi oynuyor, çok iyi gidiyor, çok güçlü bir hava yakalamış durumda. Fakat şampiyonluk yarışında tablo hâlâ Kütahyaspor’un lehine. Rakibin hata yapmaması, Eskişehirspor’un ise yalnızca kazanmasının yetmemesi siyah-kırmızılıların önündeki temel problem olmaya devam ediyor. Yani Eskişehirspor kendi işini kusursuz yapsa bile, ipler tamamen kendi elinde değil.
Bu durum elbette camianın umudunu azaltmaz. Zaten Eskişehirspor gibi büyük kulüpler düşük ihtimallere bile tutunarak büyür. Büyük camia refleksi tam da budur. Matematik zora girmiş olabilir ama mücadele refleksi asla geri çekilmez. Çünkü bu arma, hesap makinesi kapandığında değil, son düdük çalana kadar savaşarak var olmuştur. Şehir de tribün de bunu bilir.
Yine de bu yarışa sadece “acaba lider takılır mı?” penceresinden bakmak, Eskişehirspor’un son haftalarda inşa ettiği büyük resmi küçültmek olur. Bu takımın asıl kazancı, sezonun en kritik bölümüne güçlü bir oyun kimliğiyle girmesi. Hakan Şapçı’nın takımı artık ne oynadığını bilen, rakibine göre değil kendi doğrularına göre hareket eden bir takım görünümünde. Bu da sadece bugünü değil, olası play-off sürecini de çok daha değerli hale getiriyor.
Açık konuşmak gerekirse, lig bu şekilde biter ve Eskişehirspor ikinci sırada kalırsa, play-off hattının en korkulan takımı olur. Çünkü form grafiği yükselen, hücum gücü zirve yapan, özgüveni tavan yapan ve taraftar desteğini arkasına alan bir Eskişehirspor’dan söz ediyoruz. Bu tabloyu hiçbir rakip kolay kolay görmek istemez. Şampiyonluk ihtimali azalmış olabilir ama üst lige çıkma umudu hâlâ son derece güçlü ve gerçekçi.
Belki de bu noktada Eskişehirspor için en doğru yaklaşım iki hattı aynı anda canlı tutmak olacak. Bir yandan liderlik ihtimaline sonuna kadar tutunmak, diğer yandan play-off senaryosuna zihinsel ve fiziksel olarak eksiksiz hazırlanmak. Çünkü sezon sadece puan cetvelinden ibaret değil; aynı zamanda bir organizasyon, akıl ve devamlılık meselesi. Eskişehirspor son haftalarda tam da bunu gösteriyor.
Bu nedenle bugün konuşulması gereken şey yalnızca farkın kaç puan olduğu değil, Eskişehirspor’un nasıl bir takım haline geldiğidir. Sezonun başında daha kırılgan, daha dağınık, daha kararsız bir yapı vardı. Bugün ise saha içinde ne istediğini bilen, üretken, coşkulu ve güçlü bir ekip var. Bu değişim küçümsenecek bir dönüşüm değil.
Sonuç olarak Eskişehirspor bugün yalnızca maç kazanmıyor; yeniden inanç üretiyor. Şampiyonluk yolu zor, hatta belki çok zor. Ama siyah-kırmızılılar için asıl önemli olan, bu yolun sonunda hangi kapının açılacağından önce, o kapıya ne kadar güçlü yüründüğüdür. Ve görünen o ki Eskişehirspor, her şeye rağmen o yürüyüşü kararlılıkla sürdürüyor.