Efsaneye göre Nuh’un gemisi Büyük Tufan’ın ardından Cudi Dağı’na oturduğunda, gemideki canlılar hayatta kalmanın sevincini yaşarken büyük bir açlık sorunuyla karşı karşıya kalırlar. Erzak tükenmek üzeredir. Nuh Peygamber, gemide kalan ne kadar bakliyat, kuruyemiş ve kuru meyve varsa (buğdaydan nohuda, kuru üzümden incire kadar) hepsinin tek bir büyük kazanda toplanmasını emreder. İşte ortaya çıkan o "yokluktan doğan varlık" yemeği, bugün bizim aşure dediğimiz mucizedir.
Çeşitliliğin Muazzam Uyumu: Aşurenin içine konulan 41 çeşit malzeme (veya eldeki tüm çeşitler), aslında bir toplumun nasıl olması gerektiğinin gastronomik bir tarifidir. Aşuredeki nohut fasulyeleşmez, incir buğdayın tadını çalmaz; her malzeme kendi karakterini, dokusunu ve tadını korur ancak hepsi bir araya geldiğinde ortaya bambaşka, zengin ve kusursuz bir bütün çıkar. Bu, Anadolu’daki "çok kültürlülüğün" ve bayramların birleştirici gücünün en somut örneğidir. Şekerin tüm malzemeleri birbirine bağlaması gibi, bayramın maneviyatı da farklı karakterdeki insanları aynı sofrada birleştirir.
Paylaşmanın Ekonomisi: Aşure asla tek bir kase için pişirilmez; kazanlarla kaynatılır. Çünkü aşurenin doğasında "dağıtmak" vardır. Komşuya giden o kasenin geri gelmesi gerekmez; o kase aslında mahalledeki güvenin ve dayanışmanın simgesidir. Bayramlarda aşure ikram edilmesi, evdeki bereketin komşuyla paylaşılarak artacağına olan inançtan gelir. Bu bayram aşurenizi kaşıklarken, içindeki her bir tanenin aslında bir insanı, o muazzam bütünün ise toplumsal huzuru temsil ettiğini bir kez daha hatırlayın. Aşure sadece bir tatlı değil, bir arada yaşama sanatının en tatlı formudur.