BEN ÇOK DÜŞTÜM, HEM DE ÇOK… AMA DİZLERİM DEĞİL; YÜREĞİM KANADI HEP…

Eyüp İnce Eyüp İnce

3 Aralık Dünya Engelliler Günüydü. Kimimiz hiç olmadığı kadar yakın hissettik kendimizi etrefımızdaki engellilere. Bir günlüktü ilgimiz ertesi gün unutuverdik; her zamanki gibi kaptırıverdik kendimizi günün karmaşasına.

Dün engeller kaldırılsın teraneleri okumuştuk; ama bugün unuttuk. Tıpkı geçen yıllarda olduğu gibi.

 “Engelsiz bir hayat istiyoruz…”sloganlarıyla sokaklara çıktı pek çok sivil toplum örgütü üyesi. Kimi basın açıklaması yaptı onlar adına, kimi videolar çekti haftalar öncesi engellileri koruyan sloganlarla. Kimse engellilerle ilgili sorunları çözme konusunda adım atmayı düşünmedi bile…

Sokaklar, caddeler,kaldırımlar uygun mu engelliler için…

Toplu taşıma araçlarına kendi başlarına binmeleri için uygun sistem hazırlanmış mı?

Köprülere çıkabilecekler mi?

Asansöre rahatça binebiliyorlar mı?

Ya yokuşlar,merdivenler, eşikler…

Okullar onlara uygun hazırlandı mı?

Bedensel engellilerin sorunu say say bitmiyor. Geçen yıl, 3 Aralık Engelliler Günü için belediye tarafından düzenlenen eğlenceye  ben de katıldım. Herkes son derece mutlu görünüyordu. Herkes engellilerle dans etmek için can atıyordu adeta.

Gecenin sonuna doğru çıkışa yakın bir yerde tekerlekli sandalyesiyle bana doğru gülümseyerek yaklaşan hoş bir kadınla karşılaştım. Gülümseyen gözlerle yaklaştı yanıma ben de kendisiyle ropörtaja başladım. En çok istediğim şey dedi:“ Yanımda kimse olamadan , özgürce  tekerlekli sandalyemle dolaşmak istiyorum; ama ne yollar ne de kaldırımlar buna müsaade etmiyor. Sokağa çıkmak için hep birine ihtiyacım var. Neden kimse bizim de bu toplumda yaşadığımızı kabul etmiyor. Engellileriçin kaldırımlar bir facia, engelli çıkışlarında park eden arabalara ceza yazmakla bitmiyor sorunlar. Bir gün tekerlekli arabama binin ve çıkın sokağa, beş dakika geçmeden kaldırımda engellerle karşılaşacaksınız. Kırılmış kaldırım taşları, geçişi engelleyen direkler, bazen ağaçlar,çukurlar... Bir de engelli çıkışlarındaki basamaklar. Bizim gecemize bile tek başıma gelip gidemiyorum.”

Konuşma devam ederken salonun çıkışına geldiğimi fark etmedim bile. Birden durdu, annesine seslenmeye başladı,gördünüz mü dedi, biz engelliler için düzenlenen gecede bile önümdeki eşik, ardından da süzülen merdivenlerden dolayı tek başıma salondan dışarıya çıkamıyorum.

Sadece bu olay özetlemeye yetiyor engellilerin ne kadar büyük sorunları olduğunu.

Zihinsel engellilerin sorunlarına değinemedim bile…

Sadece özel günlerde nutuklar atmakla çözülmüyor sorunlar. Belediyelerin tümü sınıfta kaldı bu konuda.

“3 Aralık Dünya Engelliler Günü” bazı farkındalıkların oluşmasına vesile olsun diyorum yazımı bitirirken…

EN SON EKLENEN HABERLER

Eğitimde fırsat eşitliğini savunan Odunpazarı Belediyesi, Covid-19 salgını nedeniyle eğitimde yaşanan aksaklıkları gidermek ve öğrencilere destek...

Anadolu Üniversitesi ve Eskişehir Teknik Üniversitesi öğretim üyeleri, ortaklaşa yürüttükleri çalışmalarla b...

Yağış nedeniyle kayganlaşan Eskişehir-Seyitgazi yolu üzerinde meydana gelen otobüs kazasında 3 kişi yaralandı.

Sarıcakaya ilçesine bağlı İğdir mahallesinde yoğun yağıştan dolayı göçük riski taşıyan evleri boşaltan ailelere Eskişehir İl A...

AK Parti Milletvekili Emine Nur Günay, Eskişehir’de AK Parti’nin tüm dış ilçelerinde kongre çalışmalarını tamamlad...

Vali Erol Ayyıldız ve Büyükşehir Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen, 19 Ekim Muhtarlar Günü nedeniyle muhtarları kabul e...